Op deze site staat bij Carina Thuijs, knop 'Individueel'
(tak Oer) in het Engels een beschrijving van het drama in 1993 te Sivas waarbij
Carina Thuijs uit Doetinchem om het leven kwam. Carina was toen studente
antropologie.
Zaterdag 27 januari 2007 speelde Theatergroep Rast uit Amsterdam in
cultureel centrum de Gruitpoort te Doetinchem het verhaal 'Sivas' van Paul
Pourveur onder regie van Aban Ol.
Josee Gruwel was erbij voor Dagblad De Gelderlander. Haar recensie
staat in de editie Achterhoek van dinsdag 30 januari 2007.
Sivas herleeft in emotionele vertelling
De inhoud van de vertelling gaat over het ijzingwekkende drama dat zich in
1993 afspeelde in de Turkse provinciehoofdstad Sivas. Daar vond, volgens traditie,
het Pir Sultan Abdalfestival plaats. Het herdenkt de zestiende-eeuwse
vrijheidsdichter en mysticus Pir Sultan Abdal. Hij inspireerde door de eeuwen
heen tal van kunstenaars, door zijn tolerantie en vrijheid van opvatting.
Dus trekken kunstenaars elk jaar naar het festival. Ze horen tot de Alevieten,
een minderheid onder de moslims in Turkije, gekenmerkt door openheid en
tolerantie.
Bij het festival verblijven zo'n tachtig van hen in hotel Madimak.
Ook de populaire schrijver Aziz Nesin is erbij. Maar hij maakte, in de ogen van
de Soennieten, een onvergeeflijke fout: hij publiceerde passages uit Salman
Rushdie's 'Duivelsverzen'.
Azis Nesin, geboren uit Soennitische ouders, maar Aleviet geworden.
In de ogen van de Soennieten nu een ketter. Was dit de oorzaak dat het hotel
doelwit werd van een hysterische menigte bestaande uit wel tienduizend
fundamentalistische demonstranten? Dat het met stenen werd bekogeld en in brand
gestoken? Er kwamen 35 mensen om. Zo'n twintig liepen verwondingen op.
Overlevenden, onder wie Aziz Nesin, en nabestaanden blijven met
allemaal open vragen radeloos achter. Waar kwamen al die tienduizenden stenen
vandaan? En al die benzine. Waar bleven regering, politie en leger? Schrijver
Paul Pourveur wil in 'Sivas' volledig zijn. Er lopen diverse verhaallijnen
door elkaar. Maar als toeschouwer wil je niet allerlei info weten, hoewel snel
en mechanisch verteld door twee informanten, over tal van achtergronden. Je komt
voor de emotie, voor het menselijk drama. Gaandeweg de vertelling, die snel en
statisch verloopt, wordt die emotie voelbaarder.
Het verhaal wordt aangrijpender bij de ooggetuigenverslagen en mondt uit
in een tragisch afscheid.
Het afscheid van de hoofdverteller, een Europeaan, die zijn Turks meisje
vaarwel zegt. Het meisje heeft in het drama haar zusje verloren. Hij kan haar
niet troosten. Zijn cultuur past niet bij de hare.
|
